گاه نوشته های جمال چهاردولی

از باغ می برند چراغانی ات کنند

تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پوشانده اند صبح تو را ” ابرهای تار“

تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند

این بار می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی

شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطه بیش بین رحیم و رجیم نیست

از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند 

ما گشته ایم، نیست، تو هم جستجو مکن

آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن

دیگر سراغ خاطره های مرا مگیر

خاکستر گداخته را زیر و رو مکن

در چشم دیگران منشین در کنار من

ما را در این مقایسه بی آبرو مکن

راز من است غنچه ی لب های سرخ تو

راز مرا برای کسی بازگو مکن

دیدار ما تصور یک بی نهایت است

با یکدگر دو آینه را روبه رو مکن 

هنوز گریه بر این جویبار کافی نیست

ببار ابر بهاری، ببار... کافی نیست

چنان که یخ زده تقویم ها اگر هر روز

هزار بار بیاید بهار، کافی نیست

به جرم عشق تو باشد که آتشم بزنند

برای کشتن حلاج، دار کافی نیست

گل سپیده به دشت سپید می روید

سپیدبختی این روزگار کافی نیست

خودت بخواه که این انتظار سر برسد

دعای این همه چشم انتظار کافی نیست

بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بیتو هر لحضه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق
وسکوت تو جواب همه مسئله هاست 

          آنان  که خاک  را  به  نظر  کیمیا  کنند

             آیا بود که گوشه ی چشمی به ما کنند

                                             دردم  نهفته  ز  طبیبان   مدعی

                                             باشد که خزانه ی غیبش دوا کند

              می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب

              بهتر  ز طاعتی  که  ز  روی ریا  کنند 

یک فکردیگر
امشب تمام خویش راازغصه پرپر میکنم
گلدان  زرد  یاد  را با  تو  معطر میکنم
تورفته ای ورفتنت یک اتفاق ساده نیست
ناچاراین پرواز را این بار باور میکنم
یک عهد بستم باخودم وقتی بیایی پیش من
به احترام رجعتت من ناز کمتر میکنم
یک شب برای خلوتت یک فکردیگر میکنم
صحن نگاهت رابه روی اشتیاقم بازکن
من هم ضریح عشق راغرق کبوتر میکنم
شعریست باغ چشم تو غرق سکوت وآرزو
یک روز من این شعر راتاآخر ازبرمیکنم
گرچه شکستی عهد را مثل غرور ترد من
اماچنان دیوانه ام که با غمت سرمیکنم
زیبا خدا پشت وپناه چشم های عاشقت
با اشک وتکرارو دعا راه تو را ترمیکنم 

آخرمردم... 

یک عمرتورابه هرکجایی بردم
هرلحظه گذشت بیتو من نشمردم
حالا تو بمان وقصه ات راحت باش
ازبس نرسیدم به تو آخر مردم